23.10.09 cuma

insan sadece yakın hissettiklerine mi patlar?kısa bir muhabbet mi içindeki volkanı alevlendirir?yoksa zamansız mı olur tüm bunlar?biriken gözyaşların alakasız bir insan karşındayken mi vurur gözlerine?o an dursam, durmasam, anlatsam, tutmasam diye düşüncelerde boğulurken; edilgen bir karar vermiştir çoktan bedenim ruhuma sormadan..paylaşabilirim belki diyerek bu sefer de belkiler içinde boğuşurken "görüşelim bi ara"çıkar daha karar vermeden bir anda..ya bir 3. şahıs lazımdı paylaşmak için ya sıcaklık duyduğumdan ya da algılayamadığından kafam karşımdaki bedeni.. bitse artık şu otobüs yolculuğu da eve atsam kendimi ağlamadan diye düşünürken parkta bir çocuk annesine sarılmış sıkı sıkı.dizinde ağlamayı özledim anne.anne kelimesini duymaktan, etrafımda anne görmekten nefret ettiğim anlardan biri daha işte hala içimde gözyaşlarım.ne kadar bencil insanoğlu.. ne kadar bencilim ben.